از آنجا که جنگها در اذهان مردم شکل میگیرد، در اذهان مردم است که باید دفاع از صلح را ساخت.
دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در ایران: شانگهای مفهومی تمدنی برای همزیستی و توسعه پایدار است
دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در ایران در گفتوگو با شبکه سیسی تیوی (CCTV) چین، سازمان همکاری شانگهای را فراتر از یک چارچوب صرفاً سیاسی و اقتصادی توصیف کرد و بر جایگاه آن در تقویت همزیستی فرهنگی و توسعه پایدار تأکید کرد. |
در ادامه متن کامل این گفتوگو را میخوانید؛
خبرنگار سیسیتیوی:
آقای دکتر فرطوسی، همانطور که اشاره شد، سازمان شانگهای تنها یک ساختار سیاسی یا اقتصادی نیست. شما این سازمان را چگونه تعریف میکنید؟
دکتر فرطوسی:
بله، همانطور که اشاره کردید شانگهای صرفاً یک سازمان نیست، بلکه یک مفهوم (کانسپت) است. درون این مفهوم، ارزشهایی چون رواداری، مدارا، توجه به خود و دیگری و تلاش برای ساختن یک زندگی بهتر برای انسانها نهفته است. این ارزشها هم در ادبیات و عرفان ایرانی ـ اسلامی ریشه دارند و هم در تعالیم کنفوسیوسی چینی دیده میشوند. شانگهای محل تلاقی این مفاهیم است. به همین دلیل حضور دکتر پزشکیان رئیسجمهوری اسلامی ایران در کنار رئیسجمهور شی، میتواند نقش مهمی در هدایت و راهبری فرهنگی و بینالمللی جهان ایفا کند.
خبرنگار:
آقای دکتر، رئیسجمهور چین بارها به اهمیت ابتکار «کمربند و جاده» اشاره کردهاند. به نظر شما ایران در این مسیر چه جایگاهی دارد؟
دکتر فرطوسی:
این کمربند ریشه در همان جاده تاریخی ابریشم دارد که هزاران سال شرق و غرب را به هم متصل میکرد. موجب خرسندی ایران است که در این مسیر تاریخی جایگاهی محوری داشته است؛ چه از طریق کاروانسراهای ثبتشده جهانی و چه در سفرنامههای تاریخی. امروز هم همان نقش تلاقی فرهنگی شرق و غرب پابرجاست. رئیسجمهور شی این مفاهیم را بهخوبی ارائه دادهاند و بهعنوان یک رهبر مقتدر، نهتنها در اعتلای کشور خود، بلکه در ارتقای فرهنگ، آموزش، علم و صلح جهانی نقشی بسیار برجسته دارند.
خبرنگار:
اگر به چشمانداز آینده نگاه کنیم، این همکاریها چه معنایی برای توسعه پایدار در جهان دارد؟
دکتر فرطوسی:
نگرشی در ادبیات ایران ما وجود دارد که میگوید همه انسانها در یک کشتی واحد در اقیانوس پرتلاطم جهان قرار داریم. امروز هیچ کشوری حتی—بزرگترین قدرتها—نمیتواند تنها بر پایه اقتصاد یا بهصورت فردی رشد کند. مفهوم توسعه پایدار یعنی پیوند اقتصاد با فرهنگ، آموزش، علم و محیط زیست. اینها مرز نمیشناسند و متعلق به کل بشریتاند. آینده بشر وابسته است به اینکه امروز با هم تعامل سازنده و همافزایی داشته باشیم. تنها در این صورت میتوانیم جهانی بهتر برای نسلهای آینده بسازیم؛ نه فقط در ایران و چین، بلکه در سراسر دنیا.
