ابزارهای الکترونیکی همراه، تسهیل‌گر فرایندهای یاددهی و یادگیری‌اند که امکان به‌روز کردن دانش و اطلاعات فراگیران را مطابق با پیشرفت‌های علمی و فناوری فراهم می‌سازند. براین اساس، پژوهش در مورد مبانی نظری و کاربردی استفاده از این ابزارها برای کیفیت‌بخشی به آموزش و بهبود نتایج یادگیری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. نمایندگان بیش از ۱۵ دانشگاه و موسسه پژوهشی وابسته (پژوهشگاه مطالعات وزارت آموزش و پرورش، شورای عالی آموزش و پرورش، سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی، انجمن تکنولوژی آموزشی ایران، انجمن یادگیری الکترونیکی، مرکز امور بین‌الملل مدارس خارج از کشور، سازمان مدارس غیردولتی و مشارکت‌های مردمی، جهاد دانشگاهی دانشگاه شهید بهشتی، سازمان آموزش و پرورش استثنایی، سازمان نهضت سوادآموزی، و دانشگاه‌های تربیت مدرس، صنعتی شریف، علامه طباطبایی، آزاد اسلامی و شرکت همراه اول) همچنین استادان و دانشجویانی که در “سمینار ملی پژوهش در زمینه فناوری‌های جدید به ویژه ابزارهای الکترونیکی همراه در فرآیندهای یاددهی و یادگیری” که با همکاری کمیسیون ملی یونسکو، قطب علمی آموزش و دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی و حمایت یونسکو، وزارت آموزش و پرورش و وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در تاریخ ۶ اسفند ۱۳۹۳، در هفته جهانی یادگیری از طریق ابزارهای الکترونیکی همراه ( ۲۶-۲۳ فوریه ۲۰۱۵) ، در تهران برگزار شد، گرد هم آمدند ، موارد زیر را با عنوان “توصیه‌های مربوط به پژوهش در زمینه کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه در فرآیندهای یاددهی و یادگیری در نظام آموزش و یادگیری ایران”، به نهادهای عالی سیاست‌گذاری آموزشی در ایران و یونسکو پیشنهاد می‌کنند :

۱- با توجه به نقش فزاینده‌ای که ابزارهای الکترونیکی همراه در دگرگون‌سازی روش‌های یاددهی و یادگیری دارند، در سیاست‌گذاری‌های مربوط به پژوهش در زمینه کاربردICT در آموزش لحاظ شوند.
۲- پژوهش‌های لازم در مورد بومی‌سازی کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه متناسب با محیط‌های فرهنگی و فضاهای یادگیری ایران انجام شود.
۳- استفاده از هرگونه فناوری جدید در نظام آموزشی مستلزم شناخت ویژه از شیوه‌ها و تجارب یادگیری فراگیران است. بر این اساس، لازم است پژوهش‌های متناسب با گروه‌های هدف در این خصوص صورت پذیرد .
۴- با توجه به نقش تسهیل‌گری و راهبری معلمان در فضاهای آموزشی و یادگیری، پژوهش‌های ویژه‌ای در خصوص نقش معلمان در جهت بخشی کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه در فرآیندهای یاددهی و یادگیری انجام شود.
۵- استانداردها و سازوکارهای حقوقی لازم برای استفاده از ابزارهای الکترونیکی همراه متناسب با نیازهای گروه‌های متنوع فراگیران با توجه به نتایج پژوهش‌های بین بخشی و بین رشته ای تدوین شود.
۶- پژوهش‌های مربوط به کاربرد ابزارهای همراه با رویکرد بین بخشی و بین رشته‌ای طراحی و در آن نقش و وظایف ذی‌نفعان متفاوت مشخص شود.
۷- تجارب سایر کشورها در زمینه کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه جمع‌آوری شود و مورد تحلیل و ارزیابی قرار گیرد.
۸- سیاست‌های موجود در زمینه کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه در نظام تعلیم و تربیت ایران متناسب با یافته‌های پژوهشی مورد بازنگری قرار گیرد.
۹- ایجاد بانک اطلاعاتی برای استفاده محققان، استادان و معلمان برای استفاده اطلاعاتی از ابزارهای الکترونیکی همراه
۱۰- مطالعات و پژوهش‌های هدفمند در خصوص استفاده از ابزارهای الکترونیکی همراه به منظور به‌روز کردن دانش و مهارت‌های کار به ویژه آموزش‌های مهارتی و فنی- حرفه‌ای انجام شود.
۱۱- بهترین تجارب بومی در زمینه کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه جمع‌آوری و مستندسازی شود.
۱۲- چگونگی ورود فناوری‌های ابزارهای الکترونیکی همراه به فرآیند آموزش رسمی / غیر رسمی مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد .
۱۳- مطالعات لازم در خصوص تولید محتوای الکترونیکی، و به اشتراک گذاشتن آن از طریق ابزارهای الکترونیکی همراه صورت پذیرد.
۱۴- پیش‌بینی و آینده‌نگری لازم در مورد استفاده از فناوری‌های همراه با توجه به تحولات پرشتاب جهانی از طریق پژوهش‌های دقیق علمی انجام و نتایج آن به نهادهای سیاست‌گذاری منعکس شود.
۱۵- پژوهش‌های لازم در خصوص محیط یاددهی- یادگیری مبتنی بر محتوای چندرسانه ای و نیز مطلعه تطبیقی از اثربخشی کاربرد این فناوری‌ها در مدارس هوشمند صورت پذیرد.
۱۶- استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات در برنامه درسی با نگاه تقویتی و تکمیلی مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.
۱۷- مطالعات و بررسی‌های لازم در خصوص زیرساخت‌های فنی و ظرفیت‌های اطلاعاتی کشور برای بومی‌سازی فناوری‌های مربوط به ابزارهای الکترونیکی همراه در فرآیندهای یاددهی و یادگیری صورت پذیرد.
۱۸- راهکارهای مربوط به چالش‌های فرهنگی – اجتماعی کاربرد ابزارهای الکترونیکی همراه از طریق پژوهش‌های دقیق تدوین شود.