ذخیره‌گاههای زیست کره آزمایشگاه یادگیری برای توسعه پایدار

– کاهش میزان تنوع زیستی
– پیشرفیت معیشت
– افزایش شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به منظور پایداری زیست محیطی
اهمیت خاص ذخیره‌گاههای زیست‌کره، مشارکت جوامع محلی و شرکت تمامی دست‌اندرکاران علاقه‌مند در برنامه‌ریزی و مدیریت کامل این مناطق است.
ذخیره‌گاههای زیست‌کره سه کاربرد اصلی دارد:
– حفاظت از تنوع زیستی و تنوع فرهنگی
– توسعه اقتصادی که شامل توسعه اقتصادی- فرهنگی و زیست‌ محیطی است.
– حمایت منطقی به منظور انجام تحقیقات، نظارت و دیده‌بانی آموزش و تعلیم محیط زیست
هر ذخیره‌گاه زیست‌کره به سه منطقه اصلی تقسیم می‌شود:
– ناحیه هسته‌ای: به منظور حفاظت، دیده‌بانی، نظارت و انجام تحقیقات غیر مخرب
– ناحیه بافر (پیرامونی یا مجاور) به‌منظور انجام فعالیت‌هایی مطابق با شیوه‌های اکولوژیکی مناسب
– ناحیه گذرگاهی مکانی برای انجام فعالیت‌هایی که شرکا و دست‌اندرکاران با توجه به مدیریت پایدار منابع آن مناطق، با هم در آن کار می‌کنند.
ذخیره‌گاههای زیست‌کره به عنوان مکان‌های تجربی و آموزشی در چارچوب دهه بین‌المللی آموزش توسعه پایدار سازمان ملل عمل می‌کند.
این مکان‌ها سهم با ارزشی در دستیابی به اهداف توسعه هزاره به خصوص هدف هفتم آن، که دستیابی به پایداری زیست محیطی است ایفا می‌کند. در چارچوب شبکه جهانی ذخیره‌گاههای زیست کره اطلاعات، تجربیات، ایده‌ها و اندیشه‌ها در سطح محلی، منطقه‌ای و بین‌المللی مبادله می‌شود.
ذخیره‌گاههای زیست‌کره ایران عبارت است از:
ارسباران، ارژن، گنو، گلستان، حرا، کویر، دریاچه ارومیه، میانکاله، توران 
طبق آمار سال ۲۰۰۹، تعداد553  ذخیره‌گاه در ۱۰۷ کشور جهان وجود دارد.

اشتراک‌گذاری :