پیام مدیرکل یونسکوبه مناسبت روز جهانی تنوع فرهنگی در خدمت گفتگو و توسعه-۲۱ می ۲۰۱۱

ده سال پیش با تصویب اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی یونسکو، جامعه جهانی اهمیت گفتگو میان تمدن‌ها را به اتفاق آراء تأیید کردند و نسبت به حفظ و ترویج تنوع متعهد شدند. ملل جهان به واسطه آن اعلامیه تاریخی، تنوع فرهنگی را به عنوان میراث مشترک بشری به رسمیت شناختند.
همه فرهنگ‌ها و تمدن‌ها موجب غنای بشریت‌اند. تنوع فرهنگی* نوعی قوت است. نگهداری از تنوع فرهنگی ضرورتی اخلاقی و جدانشدنی از احترام به کرامت انسانی است. به رسمیت شناختن تنوع فرهنگی می‌تواند درک متقابل میان اعضاء بشر و شناسایی مشترکات را در حوزه ارزش‌ها تسریع کند. هیچ‌کس مجاز نیست از تنوع فرهنگی برای نقض حقوق بشر یا محدود ساختن دامنه اثر این حقوق استفاده کند.
درک تنوع فرهنگی و آشنایی با آن، راهنمای ما در دستیابی به توسعه است. با گذشت دهه‌های متمادی از تدوین برنامه‌های بین‌المللی، مشخص شده است که یک مدل توسعه برای همه کشورها و همه فرهنگ‌ها کافی و مناسب نیست. احترام به تنوع فرهنگی و به رسمیت شناختن آن، تنها وسیله‌ای است که می‌تواند ما را در اجرای برنامه‌های مناسب یاری رساند.
اکنون بیش از بیست سال است که یونسکو از طریق سیاست‌گذاری‌های مناسب‌تر و پایدار بین‌المللی در حوزه توسعه، اقدام به ترویج اهمیت تنوع فرهنگی کرده است. افزایش ناگهانی تقاضا برای مردم‌سالاری در جهان عرب در سال ۲۰۱۱ خود گواه جهان‌شمولی نیاز و تمایل بشری به آزادی و (حفظ) شأن انسانی است. این امر بر مناسب بودن اعلامیه سال ۲۰۰۱ و ضرورت تضمین اجرای اصول آن صحه می‌گذارد.
تصویب کنوانسیون  یونسکو در حفظ و نگهداری از میراث فرهنگی معنوی (۲۰۰۳) و همچنین تصویب کنوانسیون یونسکو برای حفظ و ترویج تنوع بیان‌های فرهنگی (۲۰۰۵) گام‌های مهمی در به رسمیت شناختن تنوع فرهنگی به شمار می‌رود.
قطعنامه سازمان ملل در زمینه فرهنگ و توسعه، مصوب ۲۰ دسامبر ۲۰۱۰ مجمع عمومی سازمان ملل، اقدام مهم دیگری است که بر نقش مؤثر فرهنگ و تنوع فرهنگی در تحقق توسعه پایدار و دستیابی به اهداف توسعه هزاره تأکید می‌کند.
چنین پیشرفت‌هایی بیانگر وجود حرکتی مثبت است. برای آنکه بتوان از گروه‌های جمعیتی متفاوت و تنوع فرهنگی دفاع کرد، این آگاهی جدید باید به شکل عملی در زندگی و فعالیت‌های روزمره مردم جلوه کند. اگر بخواهیم همکاری‌های میان دولت‌ها را تقویت کنیم و اگر بخواهیم مشکلات مشترک را با همکاری هم حل کنیم و بیاموزیم که چگونه در جوامع نوین و ناهمگون با هم و در کنار هم زندگی کنیم؛ باید درک درستی از تنوع فرهنگی داشته باشیم و باید آن را به رسمیت بشناسیم. به این دلیل من از دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی و جامعه مدنی می‌خواهم که برای بهبود مهارت‌های بین فرهنگی ملت‌ها در سایه هنر، ورزش، آموزش، علوم انسانی و زبان‌ها بکوشند و در جهت افزایش و ترویج تنوع میان ما به نفع همه، با هم مشارکت کنند.