از آنجا که جنگها در اذهان مردم شکل میگیرد، در اذهان مردم است که باید دفاع از صلح را ساخت.
اولین جلسه کمیته فنی – مشورتی کنوانسیون حفظ میراث فرهنگی زیرآب
این کمیته متشکل از یازده کارشناس و محقق از کشورمان و نمایندگان کشورهای اکراین، لیتوانی، بلغارستان، اسپانیا، کرواسی، پاناما، مکزیک، اسلوانی، سنت لوئیس و پرتغال است که به مدت دو سال انتخاب می شوند. در این جلسه زمینههای همکاری مشترک بین کشورهای عضو کنوانسیون و موضوع مدیریت بهتر میراث فرهنگی زیرآب و تبادل اطلاعات مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.
کنوانسیون حفظ میراث فرهنگی زیرآب در ۲ نوامبر ۲۰۰۱ به تصویب رسید و جمهوری اسلامی ایران نیز در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹ به آن ملحق شد.
اهداف اصلی این کنوانسیون عبارت است از: تضمین و تقویت نحوه حفاظت و مدیریت آثار و محوطههای زیرآب و یا مناطق ساحلی به عنوان حفظ ذخیرههای فرهنگی در جهت حفظ منابع بشری با بهرهگیری از کلیه تواناییها و امکانات علمی و عملی به صورت مستقل و یا با همکاریهای بینالمللی منطبق با حقوق بینالملل و با اولویت حفظ اثر در وضعیت طبیعی خود و پرهیز از هرگونه دسترسی و مداخله مخرب.
سرزمین ایران به دلیل قرارگیری در حوزه جغرافیایی و اقلیمی خاص و برخورداری از تنوع و بهرهمندی از مزایای طبیعی منحصر به فرد و درعین حال در اثر مواجهه با چالشهای مستمر، دارای گذشتهای طولانی و پرنشیب و فراز بوده و از این رهگذر باعث ایجاد فرهنگ و تمدنی بزرگ شده است. وجود ذخایر فراوان فرهنگی در ایران، هویّت ملی و منطقهای بارز این کشور و سهم آن در استمرار و رشد فرهنگ بشری باعث شده که از دیرباز جستوجو، بررسی و بازیابی بقایای میراث فرهنگی بخشی از اقدامهایی باشد که محقّقان حوزههای مختلف باستانشناسی، حفاظت، مرمت، مردمشناسی و غیره… را متوجه خود سازد و در این میان، نقش باستانشناسی و متعاقب آن حفاظتگران حرفهای و مرمتگران بسیار اساسی بوده است.
